W ciągu tego miesiąca staraliśmy się jak najlepiej poznać dziecię i dać się jemu poznać. Proces ten nadal trwa, ale zalążki naszych rytuałów już są (choć niektóre ulegają znacznym modyfikacjom ze względu na frejkę). Dzień zaczynam błogosławieństwem, a kończę buziakiem na dobranoc - te dwa elementy są niezastąpione. Reszta może być zmienna.
Jeśli chodzi o Helenkę, to jest cu-dow-na. Coraz częściej obdarza nas swoimi uśmiechami i przepięknie z nami rozmawia
![Bardzo szczęśliwy :D](./../../images/smilies/icon_e_biggrin.gif)
![Szczęśliwy :)](./../../images/smilies/icon_e_smile.gif)
Marysia jest już świadoma faktu, że Helenka nie jest na chwilę. Chwile czułości przeplatają się więc z zazdrością, ale uczymy się nad tym panować. Lalka, niestety, nie pomaga nam w tym zadaniu. Rzekłabym, że jest wręcz odwrotnie. Przez to, że to tylko przedmiot, Maria nieraz nie rozumie, że wyrządza Helenie krzywdę. Ja z kolei reaguję jak typowa lwica i ryczę na pierworodną w gniewie. Potem boli mnie serce i mam przeogromne wyrzuty sumienia
![Smutny :(](./../../images/smilies/icon_e_sad.gif)
![Pokazuje język :P](./../../images/smilies/icon_razz.gif)